Daphne combineert werken, studeren en vrijwilligerswerk allemaal rondom haar grote passie: dieren. Ze werkt als dierenarts in een praktijk in Zeist en is daarnaast regelmatig te vinden bij DOA, waar ze medische zorg verleent aan de asieldieren. ‘Ik ben begonnen als invalkracht, maar inmiddels ben ik alweer bijna twee jaar in dienst. In het asiel zie je een hele andere kant van diergeneeskunde. Veel dieren zijn er slecht aan toe als ze binnenkomen, en je weet vaak niets van hun voorgeschiedenis. Dat maakt het werk intensief, zowel fysiek als emotioneel, maar ook enorm betekenisvol.’

Daphne doet dit niet zomaar: al tien jaar is ze vrijwilliger bij een kleiner asiel, en het was altijd al haar droom om dieper de asielwereld in te duiken. Bij DOA krijgt ze die kans. ‘Het is zulk belangrijk werk. Zeker als je een dier vanaf het eerste moment meemaakt en wekelijks controleert. Dat laatste onderzoek, vlak voordat ze geadopteerd worden, dat is de moeilijkste dag en tegelijk de mooiste. Dan weet je: dit dier gaat een nieuw leven tegemoet, en ik heb daar aan bijgedragen.’

Naast haar werk en inzet bij DOA studeert Daphne online bij de Universiteit van Edinburgh, waar ze zich specialiseert tot klinisch gedragsdierenarts. ‘Het niet goed in je hoofd zitten als dier is minstens zo zwaar als fysiek iets mankeren. Ik hou van die combinatie: medische zorg én gedragszorg. Veel dieren hebben met beide te maken. Eerst behandel je medisch, maar daarna is gedrag vaak de sleutel om het dier echt helemaal gezond en gelukkig te maken. En dat maakt uiteindelijk ook het baasje gelukkiger.’

Hoewel ze uit de Betuwe komt en dus een flink stuk moet reizen naar Amsterdam, doet ze dat met alle liefde. ‘Het is het altijd waard geweest. Ik haal hier zó veel voldoening uit. Dit werk betekent echt iets.’

Zes jaar geleden liep ze stage bij DOA tijdens haar opleiding dierverzorging, en dat was meteen raak. ‘Ik vond het hier toen al het leukst van alle plekken waar ik stage liep. Toen wist ik: hier wil ik later werken.’ Na het opdoen van extra ervaring in een hondenopvang en een dierenhotel, kwam haar droom uit: ze kon aan de slag bij DOA. Inmiddels werkt ze er ruim een jaar als hondenverzorger.

‘Ik verzorg de honden: trainen, voeren, water geven, de hokken schoonmaken. Eigenlijk alles om ervoor te zorgen dat ze er goed bij zitten en alles hebben wat ze nodig hebben.’ Wat ze het mooiste vindt aan haar werk? ‘Als een hele bange hond, waar je veel tijd en aandacht in steekt, dan ineens stappen vooruit maakt. Dat blijft bijzonder.’ Moon is van jongs af aan gek op dieren. ‘Voor mijn verjaardag maakten mijn ouders een fotoboek en op elke andere bladzijde sta ik met een dier op de foto. Ik wilde altijd dieren knuffelen en verzorgen.’

Bij DOA voelt ze zich helemaal op haar plek, ook al zijn de heftige verhalen soms moeilijk. ‘Sommige dieren zijn er echt heel slecht aan toe. Dat grijpt me aan. Maar juist dan probeer ik ze zoveel mogelijk liefde te geven. Ik vind het mooi dat ik iets kan betekenen voor dieren die het moeilijk hebben en ze een betere kans kan geven.’

Judith is inmiddels zo’n tweeënhalf jaar actief als vrijwilliger bij DOA, waar ze zich met veel liefde inzet voor de honden. Ze maakt hokken schoon, wandelt met de honden en helpt ze socialiseren. ‘Ik ben gek op dieren en wilde al heel lang vrijwilliger worden, maar vanwege mijn onregelmatige baan was dat lastig. Na corona dacht ik: misschien moet ik het gewoon proberen.’ Ze bezocht een voorlichtingsbijeenkomst en is sindsdien niet meer weggegaan.

In het dagelijks leven is Judith verpleegkundige op de spoedeisende hulp en IC, al dertig jaar. ‘Ik draai geen nachtdiensten meer, maar heb nog wel avonddiensten. Het werk is intens, dus het wandelen met honden is echt een moment voor mij om te genieten en ontspannen. Ik hou zelf van wandelen, en met een hond erbij is het extra gezellig. Je ziet hoe blij ze worden als je naar buiten gaat, dat is zó leuk om te zien.’ Haar hart ligt bij de dieren die het moeilijk hebben gehad. ‘De honden die echt van ver komen, die ziek of angstig binnenkomen en dan opbloeien… dat raakt me het meest.’ Omdat haar leven te druk is voor een eigen hond, is vrijwilligerswerk bij DOA voor haar de ideale manier om toch met honden te kunnen zijn. ‘Ik ben ooit begonnen als dierenartsassistent voordat ik de verpleegkunde in ging. Ik wist dat honden leuk waren, maar ik wist niet hoe leuk ze waren tot ik hier kwam werken.’ Het mooiste moment? ‘Als een hondje dat eerst bang was ineens op schoot kruipt. Daar doe je het voor.’

Peter begon in 2021 als vrijwilliger bij DOA, midden in de lockdownperiode. Na een lange loopbaan bij KLM, waar hij eind 2020 voor een vertrekregeling koos, zocht hij naar iets nieuws. Het was winter, donker, alles lag stil. Een vriend van hem deed al vrijwilligerswerk bij DOA en hij had zelf twee asielkatten, dus de link was snel gelegd.’ Hij begon met het schoonmaken van kattenkennels en het geven van extra aandacht aan bange katten. Inmiddels komt hij nog steeds trouw één keer per week, ook al heeft hij een succesvol eigen trainings- en adviesbureau. ‘Hoe druk ik het ook heb, dit blijf ik doen. Voor mij is het mentale therapie. Even weg van meetings en trainingen, gewoon met dieren bezig zijn.’

Peter werkt veel in de quarantainekennels, waar de katten  vaak kwetsbaarder of ziek zijn. ‘Dat vond ik in het begin spannend, maar juist ook heel leerzaam.’ Daarnaast is hij ook actief als pleegouder. ‘Ik heb een moederpoes met kittens gehad, jonge kittens, en een nestje weeskittens. Alles wel zo’n beetje. Het is intensief, maar zulk dankbaar werk.’ Hij leerde kleine kittens met de fles voeden, oogjes verzorgen en ze langzaam zindelijk maken. Bij het laatste nestje gebeurde iets uitzonderlijks : één van de kittens was als weesje gevonden op straat en na verloop van tijd adopteerde de vindster het diertje. “We zijn door onze special band met het kitten bevriend geraakt met haar. Dat is toch bijzonder.’

Het geeft Peter veel voldoening om iets te kunnen betekenen voor de asielkatten. ‘Schoonmaken is niet mijn hobby, maar het geeft voldoening om het voor de dieren te doen.’ Hij voelt zich steeds meer vertrouwd met kattengedrag en blijft groeien in zijn rol. ‘Ik denk dat ik dit vrijwilligerswerk altijd zal blijven doen. Je ziet hoe een kwetsbaar diertje opbloeit, hoe het opgroeit tot een speelse, blije kat van veertien weken… Dat is echt heel mooi om te zien.’

Dit is Impy en zij heeft al redelijk wat uitdagingen doorstaan in haar korte leven. Ze zwierf namelijk een poos op straat met een gebroken poot. Gelukkig kwam zij bij de DOA reddingsbrigade terecht, die haar heeft opgevangen en aan het behandelen is. Impy moet van de dierenarts vooral erg veel rust houden wat voor een 5-maanden oud meisje niet altijd makkelijk is. Maar iedereen vindt dat ze het onwijs goed doet! Aan haar toet te zien is het ook echt een meisje met veerkracht. Elke 2 weken krijgt ze een nieuwe spalk en wordt er een röntgenfoto gemaakt om te kijken hoe haar been geneest. Waar ze echt behoefte aan heeft is het spelen met een vriendje of vriendinnetje want dat lukt nu niet met hokrust. Nu nog even hard aan de bak met behulp van de reddingsbrigade en dan kan ze lekker spelen en knuffelen niet alleen met andere dieren maar ook met andere mensen! Dat lijkt Impy wel wat. Help jij ook samen met de DOA reddingsbrigade om dieren zoals Impy te redden?

Wij als DOA reddingsbrigade kunnen het ons niet voorstellen dat je het zo ver laat komen. Lieve Flavey kwam namelijk vel over been binnen. Dus hup meteen in de actie. Hij kon nauwelijks meer op zijn pootjes staan en werd snel naar zijn kamertje gebracht waar een heerlijke zachte mand voor hem klaar stond. Hij plofte neer. Hij kón niet meer! Arme jongen. Het was alsof hij wist dat hij gered was en niet meer hoefde te vechten om te overleven. Wij gingen flink aan de slag om Flavey te redden: hij kreeg bloedonderzoeken en bleek flink bloedarmoede te hebben. Dat is natuurlijk ook niet vreemd als je geen eten krijgt. Bij ons kreeg Flavey 6 x per dag kleine beetjes eten. Zodat hij weer kon wennen aan voedsel. Iedere week ging Flave 2x op de weegschaal en iedere keer kwam er gewicht bij. Zijn vacht ging weer glanzen, zijn energie kwam weer terug en zijn gezellige karakter werd weer zichtbaar. Want wat is het een lieverd! Toen viel ons ook op dat Flavey een beetje gek loopt. Op de röntgenfoto kwamen we er achter dat zijn heupen niet helemaal mooi gevormd zijn. Gelukkig heeft hij daar geen last van en gaat hij nu een heel nieuw leven tegemoet. Help jij zodat we meer dieren zoals lieve Flavey samen kunnen redden?

Dit is Banaan! Banaan kwam uit onze ‘fruit’ groep. Wanneer dieren bij DOA belanden, krijgen ze bij ons een nieuwe naam om zo ook een nieuwe start te kunnen maken. Groepen dieren die samen binnen komen, krijgen namen waaruit blijkt dat ze bij elkaar horen. Lychee, De mama van Banaan is bevallen op het Rembrandtplein. Daar heeft ze een paar pups gebaard in de regen, liggend op een doorweekt t-shirt. Niet de beste plek natuurlijk. De DOA reddingsbrigade stond klaar: een groot en schoon kraambed, genoeg eten en een lekkere warmtelamp voor de baby’s.

Gelukkig was mama Lychee een hele goede moeder en zorgde ze ontzettend goed voor haar kroost. In de weken dat ze bij DOA waren groeide ze als kool, gingen de oogjes en oren open, en werden ze ontworm, gevaccineerd en gechipt. De socialisatie en het oefenen met het wandelen aan de lijn zijn we ook mee gestart. Na acht weken waren de pups klaar om te vertrekken naar een eigen baasje. De reddingsbrigade heeft haar taak weer goed volbracht!

Dit is Betty, een ontzettend lief meisje dat helemaal alleen werd gevonden op straat. Verloren en uitgeput, met kapotte pootjes en nauwelijks in staat om te lopen. Gelukkig bracht een oplettende omstander haar naar DOA. Het zag er op dat moment niet best uit voor haar. Zodra ze binnenkwam, ging onze reddingsbrigade meteen aan de slag. Betty kreeg haar eigen kamer en werd liefdevol naar binnen getild—geen kleinigheid, want dit stevige dametje tikte de 26 kilo aan! Maar met verenigde krachten en een hoop knuffels kreeg ze eindelijk het comfort dat ze zo hard nodig had.

De eerste stap was: rust. Betty heeft vooral héél veel geslapen om aan te sterken. Ondertussen zetten we haar ook op een dieet—want wat minder kilo’s zouden haar lijf alleen maar goed doen. Toch bleef ze vreemd lopen. We maakten röntgenfoto’s, en toen werd duidelijk waarom: haar hele skelet staat eigenlijk een beetje scheef. Ze heeft er nu niet per se pijn van, maar het veroorzaakt wel ongemakken. Er was zelfs al beginnende artrose in haar knieën te zien.

Helaas is Betty het slachtoffer van doorfokken. Dat kunnen we niet terugdraaien. Wat we wél konden doen? Zorgen dat ze terechtkomt bij iemand die precies weet wat haar ras en haar afwijkingen nodig hebben—qua beweging, voeding en liefdevolle zorg.

En dat is gelukt. Betty, de DOA reddingbrigade wenst jou een heel mooi nieuw leven toe!

Het leven van een knappe kat is niet altijd een sprookje—dat weet moeder Monchou maar al te goed. Tijdens haar bevalling ging het mis: één van de kittens lag dwars, waardoor de rest niet ter wereld kon komen. Met spoed werd Monchou naar de dichtstbijzijnde dierenkliniek gebracht, waar ze direct een keizersnede onderging. Voor één kleintje kwam de hulp te laat, maar deze drie dappere pluizenbolletjes hadden wel een sterke start in het leven. Na de operatie begon het echte werk pas voor de reddingsbrigade. Omdat Monchou pijn had, was het voeden lastig. Daarom kregen de kittens met de hand flesvoeding. Toch deed Monchou alles wat ze kon—met liefde, toewijding en verrassend veel kracht voor een net geopereerde poes. En dat heeft ze fantastisch gedaan! Inmiddels zijn de drie kleintjes acht weken oud. Als ze twaalf weken zijn, worden ze gesteriliseerd en gecastreerd—zodat zij straks een toekomst tegemoet gaan die wél over rozen gaat.

De eerste paar dagen was arme Yuka enorm boos op ons. Niet zo gek als je zoveel last hebt als hij! Zijn been was heel pijnlijk gebroken, waarschijnlijk door een aanrijding met een auto. Met pinnen is alles weer gerepareerd en om dat op zijn plek te houden zat er gips omheen. Elke week bij controle was het gips wat afgezakt. Het is ook niet niks om als jongvolwassen kater stil te moeten zitten. Dus elke week weer een nieuw verbandje met een nieuw kleurtje. Normaal gesproken moet gips na zo’n operatie maar 6 weken om blijven maar omdat Yuka’s breuk nogal ingewikkeld was, moest dat wel 10 weken lang! Maar des te opgeluchter was Yuka toen het gips er eindelijk af mocht. Dat betekende alleen wel dat hij niet meteen mocht rennen, springen of klimmen. Nee, hij moest eerst maar eens even opnieuw oefenen met zijn geopereerde been, dus hup naar de fysio. En langzaam maar zeker wordt zijn been nu gespierder en gezonder, groeien zijn haren mooi terug, en is hij de zelfverzekerde bink die hij hoort te zijn. Nu gaat lieve Yuka gelukkig alsnog een mooi leven tegemoet!

Deze knaptoet is Yoshi! Samen met zijn broers en zussen kwam hij bij de DOA reddingsbrigade terecht. Deze knappies hebben het niet zo best gehad. Ze leefden voornamelijk allemaal apart in benches en hebben vermoedelijk ook tikken gehad. Je kan je dus voorstellen dat ze erg bang waren toen ze bij ons binnenkwamen. Zo ook Yoshi. Wandelen aan de lijn kende hij niet en het verkeer dat langs raasde, daar schrok hij ontzettend van. Ook in de omgang met mensen merkten wij dat Yoshi het een en ander heeft meegemaakt. Wanneer je net even te snel een onverwachte beweging maakte, gingen zijn oogjes dicht en dook hij in elkaar. Toen hij merkte dat er niets zou gebeuren ontdooide hij snel en wilde hij heel graag knuffelen. Zo kon hij langzaam wennen aan dat hij in goede handen was. Door het kleine gedrongen lijfje maakte we ons ook een beetje zorgen. Yoshi had een wat afwijkend loopje, dus na het checken bij de dierenarts werden er röntgenfoto’s gemaakt. Heel wat gewrichten zagen er anders uit dan bij een ‘normale’ hond. Dit komt doordat Yoshi is doorgefokt. We vermoeden mede door zijn mooie kleurtje. Yoshi is ook veel te klein en gedrongen.

Hij heeft nu nog geen last van zijn heupen en knieën, maar wat de toekomst brengt weten we natuurlijk niet. Gelukkig hebben wij iemand gevonden die voor 200% voor hem gaat, en zorgt dat hij alles krijgt wat hij nodig heeft.

Wat een plaatjes zijn het he, Laurel en Hardy. Ze zijn niet alleen ontzettend knap en aandoenlijk, maar ze zijn ook onwijs lief! Helaas was hun vorige baasje minder lief voor ze, ze zijn namelijk achtergelaten… Hardy had ontzettend last van plasproblemen. Alles deed zeer en hij plaste op momenten zelfs bloed! Maar niet getreurd, want daar is de reddingsbrigade voor ook deze dieren in nood. Antibiotica, speciaal voer, speciaal kattenbak-grit, pijnstillers, andere antibiotica en opnieuw ander voer. Soms duurt het even voordat we er achter zijn wat de gouden combinatie is, maar die hebben we gevonden hoor. En Laurel, lieve Laurel is er voor Hardy door dik en dun: met of zonder kap, ziek of niet. Die twee zijn echt onafscheidelijk! De DOA reddingsbrigade heeft deze twee er weer helemaal bovenop geholpen zodat ze aan een nieuw, vrolijker hoofdstuk van hun leven kunnen beginnen!