‘Ik ben via een behoorlijke omweg bij DOA terechtgekomen. Ik heb eerst een horeca opleiding gedaan en daarna een opleiding tot meubelmaker. Ik werkte als decorbouwer maar als gevolg van de financiële crisis in 2008, viel al mijn werk weg. Toen ben ik flink gaan nadenken over wat ik wilde. Dat was het moment dat ik dacht: ik ga mijn hart volgen en alsnog de opleiding tot dierenverzorger doen. Toen ik daarmee klaar was ben ik bij Artis begonnen en daarna heb ik bij een vogelopvang gewerkt. Ook heb ik drie maanden in Noorwegen gewerkt voor een hondensledebedrijf. Op gegeven kwam die ene vacature bij DOA en heb ik gesolliciteerd. Dat is bijna acht jaar geleden!

Ik heb het enorm naar mijn zin als hondenverzorger. Ik zorg dat een hond die in bij ons in het asiel komt, een schoon hok, bedje, speeltjes en voer krijgt en ga aan de slag met het gedrag en de medische situatie van de hond. Dan breng ik in kaart wat het dier nodig heeft om zich weer goed te voelen en om klaar te zijn voor adoptie. Ik vind het enorm fijn om asielhonden te helpen om meer vertrouwen te krijgen in mensen en in zichzelf. Als je ziet hoe sommige dieren bij ons binnenkomen, in de knoop met zichzelf, en vaak boos of bang; het blijft bijzonder om zo’n dier helemaal te zien opknappen.

Het mooiste voorbeeld vind ik van een Zwitserse herder die uit huis was geplaatst en die in de eerste periode getild moest worden omdat ze te bang was om te lopen. We zijn flink met haar aan de slag gegaan. Maandenlang elke dag met haar trainen. Kennismaken, halsband om en op gegeven moment naar buiten om een rondje te lopen. En toen op zoek naar het perfecte baasje met een andere stabiele hond waar zij zich aan op kon trekken. Dat is gelukt; nu krijgen we mooie berichten van hoe goed het met haar gaat in de nieuwe situatie. Dat wil ik voor elke hond!

‘Ik werk nu ruim een jaar bij DOA. Daarvoor heb ik lang bij verschillende dierenwinkels gewerkt. Ik heb de switch gemaakt van dierenwinkel naar dierenasiel doordat een voormalige collega van de dierenwinkel die nu bij DOA werkt, vroeg of ik ook bij DOA wilde komen werken. Nou, dat wilde ik wel!

Ik werk bij de kattenafdelingen en wanneer mensen een kat willen adopteren kunnen ze bij mij terecht. Naar aanleiding van het profiel dat zij zelf van tevoren invullen, laat ik zien welke katten bij hen past. Daarnaast maak ik de kennels schoon en geef ik voer en medicatie. Ook help ik met het socialiseren van katten; veel dieren die in het asiel terechtkomen zijn bang. Ik vind het een mooie uitdaging om deze dieren te helpen weer lekker in hun vel te zitten. Het is zo bijzonder om een kat te zien veranderen met tijd en aandacht! Dan komt hun ‘ware kat’ naar boven ongehinderd door zijn (slechte) achtergrond of wat hij verder heeft meegemaakt.

Wat katten nog meer nodig hebben om lekker zichzelf te kunnen zijn? Lekker spelen en springen, zich lekker uitleven en energie kwijtkunnen. Grote krabpalen vinden ze geweldig niet alleen om op te klauteren maar ook om op te zitten; ze vinden het heerlijk om de boel lekker te kunnen overzien.’

Yooo wat een dag had ik. Brokjes geknabbeld, met mijn veertje gespeeld, nog wat gegeten, een poosje gechilld, weer wat gegeten en toen nog wat gegeten. Dat is mijn ideale dagindeling en ik zoek iemand die dat spelen en chillen met mij wil doen. Het eten kan ik namelijk prima zelf!

Ik ben Sam en ik zoek een baasje, maar dat valt nog niet mee.. Mijn gevoelige darmen werken namelijk een beetje tegen. Ik eet speciale brokjes en moet elke dag een pilletje zodat mijn er goed uit blijft zien en ik geen buikpijn krijg. Maar dat vinden veel mensen best een opgave, snap ik wel. Zelf had ik het liever ook anders gehad maarja, je hebt niet altijd in de hand hoe je lichaam werkt. Ik ben een stoere jongen en houd dus van eten, spelen en slapen.

Ik maak soms gekke sprongen van enthousiasme of glijd uit de bocht als ik achter een balletje aan ren. De handigste ben ik niet, maar de grappigste zeker wel! Is er iemand die om en met mij wil lachen?

Ik heb natuurlijk ook echt een toet vol met Joy als je zo naar mij kijkt. Dat is ook wel eens anders geweest. Ik ben namelijk achtergelaten op straat en nooit meer opgehaald. Dat deed mij best verdriet.

Bij DOA merken ze ook wel dat ik het een en ander heel moeilijk en spannend vind. Bijvoorbeeld het lopen op straat. Eigenlijk wil ik liever niet richting de uitgang en blijf ik lekker in de buurt. Misschien komt dat ook wel omdat het bij DOA nogal druk is in de omgeving.

Zolang ik bij DOA verblijf, ravot ik het liefst lekker op de speelvelden. Lekker snuffelen, graven, zwemmen en heel hard rennen. Dat vind ik echt het heerlijkste dat er is. Naast al deze gezelligheid is het natuurlijk ook belangrijk om het wandelen aan de lijn te blijven oefenen en andere trainingen te doen. Dat wandelen aan de lijn, daar zit nog een beetje training aan, maar de andere trainingen doe ik echt fantastisch!

Yes yes yes! Nu is t mijn beurt om wat te vertellen, dat heb ik wel verdiend. Poezenkinderen opvoeden is leuk hoor, maar ik ben ook best blij dat ze het huis uit zijn want pffff wat een drukte was dat! Niet dat ik niet van drukte houd, ik ben zelf absoluut geen saaie huismus. Vriendinnen noemden mij Party Pamela.

Maar een zesling vraagt nogal wat van je geduld, empathie en je gezondheid. Ik heb een nare ooginfectie overgehouden aan het moederschap waardoor mijn rechteroog elke dag gedruppeld moet worden. Daar doe ik overigens niet heel moeilijk over hoor. Wat moet dat moet. Ook een klein hangbuikje heb ik overgehouden aan die monstertjes.

Hoe dan ook, nu is het me-time! Ik kan doen en laten wat ik wil en zoek iemand bij wie ik dat kan doen, snap je hem nog? Ik ben energiek en wil lekker gek kunnen doen. Ik hou dan ook van lekker rennen en dollen in huis en buiten. Kinderen ben ik wel even klaar mee, ook de menselijke variant. En een tuin lijkt me heerlijk, daar kan ik denk ik al mijn gekheid in kwijt. Ohja, je hoeft niet bang te zijn dat ik veel parties ga geven trouwens. Ik denk dat ik nu graag Prinses Pamela genoemd wil worden, zo voel ik me en ik heb het verdiend om nu zo behandeld te worden!

Hoi mijn naam is Roedi en ik ben ook bij DOA terecht gekomen. Ik liep op straat en zag er niet uit! Mijn vacht was compleet geklit en mijn haartjes waren helemaal vies. Volgens mijn verzorgers kreeg ik al een tijdje geen goede verzorging en liefde meer, dat was duidelijk.

Daarom vonden mijn verzorgers het hoognodig dat ik eerst eens goed onderzocht werd. Ik vond dat maar wat spannend zeg! Toen de dierenarts mij na wilde kijken, wilde ik eigenlijk niet dat hij mij aanraakte. Ik raakte daardoor zelf best wel in paniek en zette het op een gillen! Toen hadden mijn verzorgers wel door dat er nog wat werk aan de winkel was met mij.

Inmiddels heb ik door dat mijn verzorgers erg lief zijn en kan dan ook niet wachten totdat ze mij iedere dag lekkere knuffels komen brengen. Samen met mijn hondenmaatjes ravot ik iedere dag lekker op de speelvelden en kan ik heerlijk mijn energie kwijt. 

Wow, toen ik zei dat ik mee wilde doen wist ik niet dat er zoveel mensen naar mij zouden kijken… Ik ben Knuf, half Bengaal, half straatschoffie. Althans dat denkt mijn verzorgster.

Toen ik naar DOA werd gebracht was ik echt mega bang. Ik heb behoorlijk pleinvrees, kende daar helemaal niemand en ben helemaal niet zo heldhaftig. Maar toen mijn verzorgster allemaal lieve dingen fluisterde, met lekker eten aankwam en voorzichtig met haar hand dichterbij kwam begon ik zomaar kopjes te geven. Heel voorzichtig in het begin maar nu we elkaar beter kennen zijn mijn kopjes wat enthousiaster geworden.

Zij heeft mij de naam Knuf gegeven omdat ze meteen doorhad dat er een enorme knuffelkont in mij schuilde. Zoals ik al zei houd ik niet zo van onverwachte en onbekende dingen.

Ik ben een lekker blij ei en gek op het spelen met de bal. Als ik een bal zie, dan bestaat de rest van de wereld eigenlijk niet meer. Staat mijn speelmaatje dan samen met mij op het veld? Ik zie hem niet meer hoor! De bal is echt nummer 1 voor mij. Bij DOA op de speelvelden kan ik mij dan ook lekker uitleven want we hebben hier meer ballen dan ik kan tellen. Ook allemaal verschillende soorten en maten. Tennisballen, die vind ik het leukste want die kan ik goed pakken, maar ook voetballen, honkballen, ballen met piepjes, kleine balletjes (die mag ik dan weer niet, want die vinden mijn verzorgers te klein), voerballen met brokjes, plastic ballen en hele harde ballen. Van alles wat dus.

Het maakt mij eigenlijk niet uit, ik vind ze allemaal even prachtig! Weet je wat nog het handigste is van allemaal? Ik ken ook nog een commando ‘los’! Mocht je nou toch geen mooie bal in de buurt hebben, vind ik een spelletje met een flosstouw ook te gek!

Ik ben heel lief, goed getraind en best wel braaf… en toch hebben mijn baasjes afstand van mij gedaan. Ik snap het niet helemaal maar hopelijk vinden de matchmakers hier bij DOA voor mij de perfecte match en mag ik daar voor altijd blijven.